14 Eylül 2008 Pazar

"İKİ BAŞPARMAK YUKARI"

önceki intihar metaforuna ek olarak;

otto says:
intihar metaforu adam ( adam no1 ) sinemaya gidiyor. efendi gibi filmini izlemeye başlıyor. oynamaya başlayan film hayatın sembolü ve şöyle bir şey;
otto says:
sinemadan çıkmış adamın hikayesi (adam no2). adam lanet fak det bunalım bir adam. mutsuz ve beklentisiz. hayatı ve dolayısıyla içinde bulunduğu film ve de dolayısıyla 1 numaralı adamın hayatı boktan. işte bu boktan hayatında 2 numaralı adam sinemadan muazzam keyif alıyor. sinemadan çıkmış adam göndermesi olacak bu noktada.
otto says:
2 numaralı adam da sinemaya gidiyor (film içinde film içinde film; evet manyaksız). 1. adamın aksine o keyifle izliyor fakat film bitiyor ve zaman geçtikçe içindeki 'sinemadan çıkmış adam' ölüyor ve boktan hayatına geri dönüyor. hayatını ve dolayısıyla içinde bulunduğu filmi tekrar kasvet kaplıyor.
otto says:
bu filmi izleyen 1 numaralı adam da "ay yeter girdim diye sonuna kdr kalcak halim yok" deyip filmden yani yaşamdan çıkıyor. intihar etmiş oluyor. ve seyirci "vay mnskym nasıl düşünmüşler..." demekten kendini alamıyor.

Hiç yorum yok: